E-mail czy wpis na blogu na egzaminie ósmoklasisty z angielskiego?

Wypowiedź pisemna na egzaminie ósmoklasisty z angielskiego to jedno zadanie, w którym piszesz albo e-mail, albo wpis na blogu. Nie wybierasz formy sam: wynika ona z polecenia. Zasady są w obu przypadkach te same, czyli trzy podpunkty do rozwinięcia, 50–120 wyrazów i taka sama punktacja. Różnią się polecenie, wydrukowany początek wypowiedzi i ton. Wynika to z informatora CKE, a poniżej rozpisujemy, co dokładnie tam znajdziesz.

Źródłem jest „Informator o egzaminie ósmoklasisty z języka angielskiego od roku szkolnego 2024/2025” opublikowany przez Centralną Komisję Egzaminacyjną. Sprawdź na stronie CKE, czy w twoim roczniku nic się nie zmieniło.

Co mówi informator o formie wypowiedzi

W tabeli opisującej zadanie pisemne informator podaje: jedno zadanie bez możliwości wyboru, polecenie w języku polskim, trzy podpunkty, które trzeba rozwinąć, i podany początek wypowiedzi. W rubryce „rodzaj wypowiedzi” stoi: e-mail, wpis na blogu. Długość to 50–120 wyrazów, a udział zadania w wyniku sumarycznym to około 20%.

Za zadanie można dostać 10 punktów. Informator rozdziela je na cztery kryteria: treść (0–4), spójność i logika wypowiedzi (0–2), zakres środków językowych (0–2) i poprawność środków językowych (0–2). Te kryteria obowiązują niezależnie od tego, czy piszesz e-mail, czy wpis.

Dwa przykłady z informatora

Informator zawiera dwa przykładowe zadania pisemne, po jednym z każdej formy. Najlepiej pokazują, gdzie są różnice.

E-mail (zadanie 21). Polecenie zaczyna się od sytuacji: jesteś na szkolnej wymianie międzynarodowej i piszesz e-mail do kolegi z Anglii. Trzy podpunkty to: poinformuj, w jaki sposób spędzasz czas podczas wymiany, opisz dom, w którym gościsz, napisz, jakie zwyczaje rodziny najbardziej ci się podobają. W poleceniu stoi też zdanie „Podpisz się jako XYZ”. Wydrukowany początek ma układ wiadomości: pola „To” i „Subject”, powitanie „Hi Andrew” i pierwsze zdania.

Wpis na blogu (zadanie 22). Polecenie mówi: w wolnym czasie pomagasz w zoo, podziel się swoimi wrażeniami na blogu. Podpunkty to: wyjaśnij, dlaczego zdecydowałeś się pomagać, poinformuj, na czym polega twoja pomoc, opisz ciekawe wydarzenie. W poleceniu, w tym fragmencie informatora, nie ma zdania o podpisie. Wydrukowany początek to „Hello everybody! I’ve got great news. I’m a volunteer in a zoo!”, czyli zwrot do wielu czytelników, a nie do jednej osoby.

Tabela różnic

Podpis XYZ jest ważny z jednego powodu: zadanie każe podpisać się właśnie tak, więc nie wpisuj własnego imienia. Ale to polecenie, a nie reguła „e-mail zawsze ma podpis”. Zawsze czytaj, co jest napisane w twoim arkuszu.

Co jest wspólne i dlatego najważniejsze

Informator wylicza w wymaganiach, że uczeń stosuje formalny lub nieformalny styl adekwatnie do sytuacji. W przykładach obu zadań jest to nieformalny styl rozmowy z kolegą albo ze znajomymi czytelnikami. Ale nie przyjmuj tego na ślepo: jeśli polecenie wskazuje odbiorcę, który wymaga uprzejmości, dostosuj ton.

Dla oceny wspólny jest przede wszystkim mechanizm treści. Każdy z trzech podpunktów trzeba rozwinąć, i to tak, żeby osoba, która nie zna polecenia po polsku, dowiedziała się wszystkiego, o co w nim chodziło. Informator mówi to wprost w poleceniu: rozwiń wypowiedź w każdym z trzech podpunktów. Jeden podpunkt omówiony jednym słowem to utrata punktów w kryterium treści, bez względu na formę.

Wspólna jest też granica liczby wyrazów. Polecenie podaje 50–120 wyrazów, nie licząc początku podanego w arkuszu, a o tym, co się dzieje poniżej 40 wyrazów, piszemy we wpisie ile wyrazów musi mieć e-mail na egzaminie ósmoklasisty.

Czy trzeba uczyć się dwóch schematów

To nasza rada, nie zapis CKE. Dwa schematy to za dużo, a jeden wystarczy. Mechanika zadania jest identyczna, więc przygotuj jeden plan pracy:

1. Przeczytaj polecenie i zaznacz trzy podpunkty.
2. Sprawdź, kto jest odbiorcą i czy jest zdanie o podpisie.
3. Przeczytaj wydrukowany początek i dopisz zdanie, które logicznie z niego wynika.
4. Na każdy podpunkt przeznacz dwa, trzy zdania z jednym szczegółem.
5. Policz wyrazy i sprawdź, czy mieścisz się w widełkach.

Dopiero krok 2 i 3 zależą od formy. W e-mailu odpowiadasz konkretnej osobie i zwykle kończysz podpisem z polecenia. We wpisie piszesz do ogółu czytelników, więc zwracasz się do wszystkich, a nie do jednej osoby.

Jak ćwiczyć obie formy

Zamiast zgadywać, z jaką formą się spotkasz, ćwicz na prawdziwych poleceniach. Zestawienie tematów e-maili z lat 2019–2026 znajdziesz we wpisie tematy e-maili z egzaminu ósmoklasisty, a pełny opis zadania na stronie e-mail na egzaminie ósmoklasisty. Przykładowe prace z omówieniem leżą na stronie przykłady e-maili. Własną wypowiedź możesz też sprawdzić w module Wypracowanie.

Dobry rytm to jedna wypowiedź tygodniowo. Zmieniaj formę: raz e-mail, raz wpis na blogu na ten sam temat. Zobaczysz wtedy, że zmienia się tylko początek i ton, a plan pracy zostaje ten sam.

Najczęstsze pytania

Czy mogę wybrać formę? Nie. Zadanie jest jedno, bez możliwości wyboru, a formę określa polecenie.

Czy wpis na blogu jest oceniany inaczej niż e-mail? Według informatora nie: obie formy mają te same cztery kryteria i te same 10 punktów.

Czy muszę się podpisać? Tylko wtedy, gdy polecenie o tym mówi. W przykładowym e-mailu CKE jest polecenie „Podpisz się jako XYZ”, a w przykładowym wpisie na blogu tego zdania nie ma.

Czy wydrukowany początek wlicza się do wyrazów? Nie. Polecenie mówi, że długość liczy się bez wyrazów podanych na początku wypowiedzi.